กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 72 ศิษย์พี่ คุณ?!
ภายในถ้ำบำเพ็ญที่มืดสลัว อบอวลไปด้วยกลิ่นสุราเข้มข้น
ผู้บำเพ็ญเพียรคนหนึ่งที่ดูมอมแมมนอนเอนอยู่บนพื้น รินสุราเข้าปากพลางมองไปข้างหน้าอย่างสนใจ
เบื้องหน้าเห็นหมอกเซียนลอยล่อง ก่อนจะแปรเป็นภาพกลางอากาศ
“โฮ่ พ่อหนุ่มสู้ตัวต่อตัวเลยนี่ ไม่เลว ไม่เลว”
“ขอดูหน่อยว่าอัจฉริยะตัวน้อยเป็นแบบไหน……ขอบเขตหลอมปราณขั้นต้น? โอ้……อยู่ขอบเขตหลอมปราณก็ฝึกกายจนมีเสียงอัสนีอัดแน่นแล้วเหรอ ทะเยอทะยานไม่เบา มิน่าถึงกล้าสู้กับขอบเขตสร้างรากฐานตัวต่อตัว”
ผู้บำเพ็ญเพียรยกสุราดื่มหนึ่งอึก แล้วส่ายหัวมองของแกล้มยามว่าง
“อืม คิดจะใช้ประสาทสัมผัสกับวิชาตัวเบายื้อจนเฟยเหลียนหมดแรงหรือ?”
“ไม่ได้ ไม่ได้ แบบนั้นก็น่าเบื่อแย่”
ผู้บำเพ็ญเพียรยื่นนิ้วจิ้มอากาศ