กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 57 เรารักษาระยะห่างกันเถอะ
“น้าชิง ใกล้ได้เวลาแล้ว ผมกับศิษย์น้องหญิงยังมีธุระ ถ้าอย่างนั้นพวกเราขอตัวก่อนนะครับ?”
เจียงหมิงกะเวลาแล้วรู้สึกว่าใกล้ได้เวลา จึงลุกขึ้นพูด
“อืม ต้องขอโทษจริง ๆ ที่รั้งเธอไว้นานขนาดนี้ ถ้าอย่างนั้น…ฝากทุกอย่างด้วยนะ?”
“วางใจได้เลยครับน้าชิง ผมจะพาพวกเธอกลับมาเยี่ยมน้า”
หรือไม่ก็ให้คนหนึ่งในพวกเธอถือหัวผมกลับมาเยี่ยมน้า
เจียงหมิงเสริมในใจเงียบ ๆ
เมื่อได้ยินเช่นนั้น อวี๋ชิงก็ยิ้มหน้าบานราวกับดอกไม้ที่ผลิบาน
“ถ้าอย่างนั้นน้าจะรอเธออยู่ที่นี่นะ”
“ได้ครับ งั้นผมไปเรียกอันชินตื่นก่อน เธออยู่ที่ไหน?”