กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 50 ความทรงจำหวนคืน
ก็ได้ เจียงหมิงยอมรับ
ต่อให้เขาจะเรียกตัวเองว่าใจแข็งดั่งหิน พอเห็นรอยยิ้มของศิษย์น้อง ก็ยังอดหวั่นไหวไม่ได้
“แค่ก ๆ งั้นตอนนี้เราไปจวนเจ้าเมืองกันไหม?”
เจียงหมิงกระแอมสองครั้ง กลบเกลื่อนอาการชะงักงันไปชั่วขณะ
อันชินพยักหน้าอย่างว่าง่าย รับคำด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
“อื้อ”
“งั้นศิษย์น้องหันหลังไปก่อนนะ”
“อื้อ ได้เลย”
อันชินหันหลังไปอย่างเชื่อฟัง ไม่ถามเหตุผลสักคำ