เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 42 ไม่หวนคืน
หญิงชรายืนด้วยขาข้างเดียวไม่ไหว จึงล้มลงกับพื้นทันที กอดขาที่ขาดไปท่อนหนึ่งแล้วกรีดร้องโหยหวนเสียงแหลม
ตึก—ตึก—ตึก—
เสียงฝีเท้าค่อย ๆ ใกล้เข้ามาจากที่ไม่ไกล จังหวะสม่ำเสมอไม่เร่งไม่ช้า
ทุกย่างก้าวราวกับเหยียบลงบนหัวใจของเธอ ทำให้เธออึดอัดหนักอึ้งขึ้นเรื่อย ๆ
อันชินเดินตามหลังเจียงหมิงไปทีละก้าว
เพียงแต่ดวงตางามของเธอเต็มไปด้วยจิตสังหาร
ข้างหญิงชรามีเด็กคนหนึ่งนอนอยู่ ร่างกายถูกล่ามด้วยโซ่เหมือนสุนัข มือเล็ก ๆ เต็มไปด้วยเลือดทั่วร่างมีแต่บาดแผล เขาหมดสติไปแล้ว
เบื้องหน้าเด็กมีชามข้าวเก่าโทรมใบหนึ่งวางอยู่ ข้างในสะอาดเกลี้ยง ไม่เหลืออะไรเลย
ข้าง ๆ กันนั้น ภายใต้แสงไฟอ่อน ๆ อันชินเห็นเด็กอีกมากมายในสภาพคล้ายกัน นอนอยู่ด้วยกันอย่างไร้ลมหายใจ ไม่รู้ว่ายังมีชีวิตอยู่หรือไม่