เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 11 สุนทรพจน์สำนักเซียน
“พูดถึงตอนนั้นก็ฉับพลันยิ่งนัก ทันใดนั้นหิมะและน้ำแข็งก็พลันโปรยปรายลงจากฟากฟ้า เงาร่างหนึ่งร่อนลงมาตรงหน้าเจียงหมิง”
“งามราวนางเซียนลงมายังโลกมนุษย์ ผิวพรรณขาวดุจหิมะ! นางดีดนิ้วเรียวงามเบา ๆ จินหย่วนก็ปลิวกระเด็นออกไป ทั่วทั้งลานพลันเงียบกริบ!”
“ที่แท้ผู้มาช่วยสถานการณ์ก็คือศิษย์ร่วมสำนักของเจียงหมิง ศิษย์พี่หญิงที่เขาแอบรักและเป็นคนในฝัน—เหยียนรั่วชี”
“ไอ้คนชั้นต่ำ บังอาจรังแกศิษย์น้องของข้า!”
“น้ำเสียงของนางใสเย็นราวน้ำแข็ง ทรงอำนาจน่าเกรงขามจนจินหย่วนรีบโขกหัวคารวะ ปัสสาวะและอุจจาระราดออกมา!”
“…”
นักเล่านิทานเล่าได้ออกรสออกชาติจริง ๆ
เจียงหมิงในชุดผ้าป่านเรียบง่ายจิบชาวิญญาณร้อนกรุ่นเบา ๆ
เพราะต้องเข้าไปในโลกมนุษย์ เจียงหมิงจึงไม่ได้คิดจะสวมชุดสำนักที่พลิ้วไหวเหนือโลกใบนั้น