กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 2 หลอกศิษย์พี่หญิง
“ทรัพยากรของยอดเขาชิงมรรคาไม่พอให้เธอใช้หรือไง?”
เหยียนรั่วชีถามด้วยใบหน้างามเย็นเยียบ
เจียงหมิงได้ยินแล้วกะพริบตา แก้ตัวเสียงอ่อยว่า
“พอใช้ก็พอใช้ แต่ไม่เหมือนกันนะศิษย์พี่! พวกนี้ฉันหามาได้ด้วยความพยายามและหยาดเหงื่อของตัวเอง!”
เหยียนรั่วชีได้ยินแล้วอดสูดหายใจลึก ๆ ไม่ได้
ช่างกล้าพูดเรื่องความพยายามและหยาดเหงื่อเสียจริง
ถ้าเธอทำภารกิจของสำนักแล้วได้มาล่ะก็ เหยียนรั่วชีอาจจะชมสักคำ
แต่นี่เธอแกล้งทำเป็นคนโง่อยู่ตีนเขาเพื่อขอทาน แล้วยังมาพูดเรื่องความพยายามกับหยาดเหงื่อกับฉันอีกเหรอ?!
หากเป็นคนอื่นที่ไม่ได้เรื่องจนฉุดไม่ขึ้น เหยียนรั่วชีคงไม่สนใจแล้ว