ตอนที่ 17 ใช่ ข้ามองเห็นข้อความลอย!

ตอนที่ 17 ใช่ ข้ามองเห็นข้อความลอย!

ผ้าฝ้ายสองสีที่อวี๋เซี่ยเลือกนั้น ผู้ชายทุกคนใช้สีน้ำเงิน ส่วนนางกับพี่สะใภ้และเฉาหนิงไว้ค่อยใช้สีน้ำเงินคราม

ไม่เพียงหลี่ชุ่ยผิงที่เบิกตากว้างจนลูกตากลม แม้แต่อวี๋ตงก็รีบห้ามปราม “พี่ใหญ่ นี่…นี่มันมากเกินไปแล้วกระมัง

พี่ซื้อแค่พอให้พี่กับเฉาหนิงใส่ได้ก็พอ พวกเรามีเสื้อผ้าใส่กันอยู่แล้ว”

อวี๋ตงรู้ว่าตอนอวี๋เซี่ยพาเฉาหนิงกลับบ้านนั้นไม่ได้หอบสัมภาระอะไรมาด้วย คาดว่าคงไม่มีเสื้อผ้าหนาหนาวสักเท่าไร

“ภรรยาผู้ดูแลร้าน ข้าเอาของเท่านี้”

ตั้งแต่ข้ามภพมา อวี๋เซี่ยยังไม่เคยสัมผัสความสุขจากการจับจ่ายเลย นางไม่อยากให้ตัวเองและลูกสาวต้องอดอยากลำบาก

“ได้เลย แขกผู้ดี รวมแล้วหนึ่งตำลึงหนึ่งสลึง”