เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เจียงฝูมองไปยังชิงเหออย่างประหม่า “พี่สะใภ้ ท่านหัวเราะอะไรกัน”
ชิงเหอไม่หยอกเย้านางอีก “อย่าประหม่าไปเลย ท่านอาอายุวัฒนะเกรงว่ายังคงรอข่าวอยู่ บอกความประสงค์ของตระกูลเราไปสักคำ อีกฝ่ายจะได้หาแม่สื่อมาสู่ขอที่บ้านได้ถูก”
“ไม่ต้องให้พี่ใหญ่ไปหรอก ซานจื่อจะมาเอง!” เจียงฝูยิ่งพูดยิ่งเสียงเบาลง ก้มหน้าก้มตาไม่กล้ามองทุกคน
“ที่แท้พวกเจ้าก็ตกลงกันเองแล้วหรือ ท่านแม่ พวกเราเสียแรงกังวลเปล่าแล้ว ฝูเอ๋อร์โตแล้ว ล้วนมีความคิดเป็นของตนเอง มีอะไรกันก็ไม่ยอมบอกพวกเราแล้ว”
ชิงเหอแสร้งทำสีหน้าปวดใจยิ่ง
คนทั้งครอบครัวครึกครื้นรื่นเริง พูดคุยเรื่องราวในร้าน ทั้งยังสนทนาเรื่องการสู่ขอของเจียงฝู
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว พริบตาเดียวก็ล่วงเข้าสู่เดือนห้า ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่ธัญพืชใกล้จะสุกงอม