กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
หญิงรับใช้ตกใจจนคุกเข่าทรุดลงกับพื้นเสียงดังตุบ หมอบกราบโขกศีรษะกับพื้นซ้ำ ๆ “ข้ารับใช้มิกล้าเจ้าค่ะ ข้ารับใช้เพียงแต่เป็นห่วงฮูหยินรองเท่านั้น!”
“เอาเถอะ ลุกขึ้นมาได้แล้ว!” ฮูหยินรองเหลือบมองอย่างรำคาญใจ นางหยิบเอากำไลหยกเนื้อธรรมดาวงหนึ่งออกมาจากกล่องเครื่องประดับ “รู้ว่าเจ้าเป็นคนภักดี นี่คือรางวัลสำหรับเจ้า”
“ฮูหยินเจ้าคะ ข้ารับใช้มิกล้ารับไว้เจ้าค่ะ!”
หญิงรับใช้ยังคงหมอบราบอยู่กับพื้น ไม่กล้าลุกขึ้นยืน
สีหน้าของฮูหยินรองพลันเคร่งขรึมลง “เจ้าเป็นคนข้างกายข้า ปรนนิบัติรับใช้อย่างสุดกำลังมาหลายปี สิ่งนี้ควรเป็นของเจ้าอยู่แล้ว เก็บไว้เสียเถอะ!”
หญิงรับใช้จึงยอมลุกขึ้น ยื่นมือไปรับกำไลหยกมาอย่างระมัดระวัง แล้วเก็บซ่อนเข้าไปในสาบเสื้อแนบกายอย่างทะนุถนอมยิ่ง