ตอนที่ 204 เสี่ยวเอ้อร์ของหอไม้ผ้าไหม

ใบหน้าเล็กของนางพลันสลดลง เอ่ยถามด้วยความกังขา “พี่สะใภ้ แม้แต่งานปักท่านยังทำไม่เป็นเลย จะทำปิ่นดอกไม้พวกนี้เป็นได้อย่างไรกัน”

เจียงฝูชำนาญงานปัก หากมิใช่เพราะภัยแล้งครั้งใหญ่สามปีจนหอปักผ้าไม่มีงานให้ทำ อาศัยเพียงฝีมือของนางย่อมเก็บหอมรอมริบเงินทองได้ไม่น้อย

ชิงเหอมิได้กระดากอายแม้แต่น้อยที่ทำตราปักไม่เป็น สีหน้าสงบนิ่ง น้ำเสียงเปี่ยมความมั่นใจ “ข้าทำตราปักไม่เป็นจริง ๆ แต่มันสมองข้าดี!”

ยามนึกถึงปิ่นดอกไม้ตามแผงลอยริมถนน ทั้งลวดลายและเนื้อผ้าล้วนธรรมดาเกินไป หากดัดแปลงเป็นรูปแบบใหม่ของยุคปัจจุบัน ยอดขายย่อมไม่เลวเป็นแน่

จากนั้นคนทั้งสามจึงมุ่งหน้าไปยังสถานที่ซึ่งเถ้าแก่โรงฝากรถม้าบอกไว้ เดินทางมาตลอดทางจนถึงถนนชิงหยวน