ตอนที่ 126 สองร้อยเหลี่ยงตกลงกันได้

เถ้าแก่รอคอยอยู่ภายในโถงใหญ่ ในใจเต้นระทึกดั่งรัวกลอง—คุณหนูผู้นั้นดูท่าทางอายุเพียงราว ๆ ยี่สิบปี จะสามารถทำอาหารที่แปลกใหม่อะไรกันออกมาได้จริงหรือ คิดอีกแง่ก็พลอยนึกถึงแขกเหรื่อของภัตตาคารตนเองที่นับวันยิ่งบางตา เขาจึงขบฟันกรามแน่น อดทนรอคอยอย่างใจเย็น

ครึ่งชั่วยามผ่านไป กลิ่นหอมสดชื่นอันรุนแรงสายหนึ่งก็ลอยฟุ้งจากครัวหลังร้านมายังโถงใหญ่ กลิ่นเนื้อหอมเข้มข้นเคล้าคลอไปกับกลิ่นเครื่องปรุง ยั่วเย้าจนผู้คนพากันกลืนน้ำลายลงคอ

เถ้าแก่อดสูดจมูกฟุดฟิดไม่ได้ ดวงตาพลันเปล่งประกายขึ้นมาทันใด “กลิ่นหอมนี้ ช่างยอดเยี่ยมยิ่งนัก! ข้ามีชีวิตมาสี่สิบปี ไม่เคยได้กลิ่นหอมที่ยวนใจเช่นนี้มาก่อนเลย!”