ตอนที่ 72 ยังมีหนี้อีกบัญชี

คนกลุ่มนี้ของเจียงสือเดินลัดเลาะตามเส้นทางภูเขาอันคดเคี้ยว มุ่งหน้าเข้าไปยังหุบเขาลึก แม้ในหุบเขาจะร่มเย็นกว่าข้างนอกอยู่บ้าง ทว่าภัยแล้งที่ต่อเนื่องกันหลายปีทำให้เหล่าพืชพรรณต่างสูญสิ้นพลังชีวิต ใบไม้ต่างม้วนงอ ห้อยแห้งเหี่ยวอยู่บนกิ่งไม้ ป่าใหญ่โตถึงเพียงนี้ กระทั่งเงาของนกสักตัวยังมองไม่เห็น

คนทั้งกลุ่มเดินอยู่ในหุบเขาเกือบหนึ่งชั่วยาม ลำคอแห้งผากจนแทบมีควันพวยพุ่ง ทว่ากลับหาไม่ได้แม้แต่น้ำสักหยดเดียว

ความหวังบนใบหน้าของชาวบ้านค่อย ๆ ถูกแทนที่ด้วยความกลัดกลุ้ม ฝีเท้าก็ยิ่งมายิ่งหนักอึ้ง ในที่สุดชาวบ้านหนุ่มคนหนึ่งก็ทนไม่ไหว ทรุดตัวลงนั่งแหมะกับพื้น น้ำเสียงเจือสะอื้น เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง: