ตอนที่ 46 หลิ่วเซิงแอบมอง

นางสะกดกลั้นอารมณ์ เดินมาตรงหน้ารถม้า แล้วเอ่ยกับบุตรชายที่กำลังอ่านตำราอยู่ข้างในด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน:

“ลูกเอ๋ย อย่าเพิ่งอ่านตำราเลย กินข้าวเถิด”

สายตาของหลิ่วเซิงมิได้จับจ้องอยู่ที่ตำราแม้แต่น้อย ดวงตาคู่นั้นของเขามองลอดม่านรถม้าออกไป จ้องเขม็งไปยังทิศทางของชิงเหอที่อยู่ไม่ไกลตาไม่กะพริบ

แสงอัสดงสาดส่องลงบนเอวคอดกิ่วของชิงเหอ ขับเน้นทรวดทรงอันอ่อนช้อย สายตามองไล่สูงขึ้นไป รูปโฉมที่งดงามอยู่แล้วยิ่งทวีความอ่อนหวานละมุนละไมของกลิ่นอายปุถุชนขึ้นมาอีกหลายส่วน จนทำให้เขารู้สึกว่างดงามชวนมองกว่าเมื่อก่อนเสียอีก

ความรุ่มร้อนยากจะบรรยายสายหนึ่งแล่นพล่านจากขั้วหัวใจตรงดิ่งขึ้นสู่ศีรษะ

ลูกกระเดือกของเขาขยับขึ้นลง กลืนน้ำลายลงคอไปโดยจิตสำนึก แววตายิ่งมายิ่งเร่าร้อน กระทั่งลืมที่จะปล่อยม่านรถม้าลง