ตอนที่ 27 เด็กดี ถึงบ้านประเดี๋ยวนี้แล้ว

“ดี กลับบ้านกัน!”

ฝีเท้าของเจียงสือไม่ช้าไม่เร็ว ท่อนแขนอันแข็งแกร่งโอบอุ้มชิงเหอไว้อย่างมั่นคง ก้าวเดินผ่านหมู่บ้านอันจอแจ มุ่งหน้าไปยังลานเรือนของตนทีละก้าว ๆ

แสงแดดแผดเผาจนถนนดินคล้ายกรุ่นควันสีขาว แม้แต่สายลมอ่อนจางก็ไม่มีสักระลอก ในอากาศอบอวลไปด้วยระลอกคลื่นความร้อนที่แผดเผาผู้คน

ชิงเหอถูกเจียงสือโอบอุ้มไว้ในอ้อมอกอย่างมั่นคง แก้มของนางแนบชิดกับแผงอกที่ชุ่มเหงื่อของเขา สามารถสัมผัสได้ถึงมัดกล้ามเนื้ออันแข็งแกร่งได้อย่างชัดเจน ซึ่งขยับขึ้นลงแผ่วเบาตามจังหวะก้าวเดินอันสุขุมของเขา

อุณหภูมิอันร้อนผ่าวส่งผ่านเนื้อผ้ามา ร้อนรุ่มจนทั่วร่างของนางบังเกิดความร้อนผ่าวขึ้นมา

ใบหน้าของนางแดงก่ำจนร้อนผ่าว แม้แต่โคนใบหูก็ร้อนฉ่า คนทั้งร่างราวกับเหล็กเผาไฟจนแดง อยากจะขยับตัวแต่ก็ไม่กล้า นึกอยากแทรกแผ่นดินหนีไปให้พ้นยิ่งนัก