เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 483 — ยินดีต้อนรับกลับบ้าน (บทจบ)
วังก์เหวินหลินหันไปมองเหยาอว่านแล้วถามว่า "แล้วคุณคิดยังไง?"
สีหน้าของเหยาอว่านยังคงเต็มไปด้วยความลังเล
เธอเงียบอยู่นานก่อนพูดว่า "ฉันอยากกลับไปดูแน่นอนค่ะ พวกเราจากบ้านมาสิบปีแล้ว หลุมศพของแม่ก็ไม่มีใครไปทำความสะอาด ไม่รู้ว่าผ่านมาหลายปีขนาดนี้ สุสานจะรกร้างไปถึงไหนแล้ว?"
คำพูดของเหยาอว่านทำให้วังก์เหวินหลินรู้สึกเจ็บปวดในใจขึ้นมา จู่ ๆ ก็พูดอะไรไม่ออก
เมื่อเห็นสามีเงียบไป เหยาอว่านจึงพูดต่อว่า "ฉันคิดว่าหยวนหยวนไม่มีทางโกหก ในเมื่อเธอบอกให้พวกเรากลับไปเยี่ยมได้ แสดงว่าทางประเทศคงไม่คิดจะเอาผิดเรื่องในอดีตของพวกเราอีกแล้ว
ยังไงฉันก็ไม่เชื่อว่าหยวนหยวนจะหลอกพวกเรา"
"คุณเจียงก็ไม่มีทางหลอกพวกเราเหมือนกัน" วังก์เหวินหลินพูด
แม้ตอนแรกเจียงอวิ๋นเฉินจะไม่ได้มาส่งจดหมายฉบับนั้นด้วยตัวเอง แต่ภายหลังเมื่อจัดการงานเสร็จ เขาก็ตั้งใจแวะมานั่งพูดคุยที่บ้าน
แม้ก่อนหน้านี้ทั้งสองครอบครัวจะไม่เคยติดต่อกันเลย แต่เพราะรู้จักคนคนเดียวกัน อีกทั้งมีภูมิหลังชีวิตคล้ายคลึงกัน จึงพูดคุยกันได้อย่างถูกคอ