กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 457 — น้ำตาแห่งความสุข
ตอนที่เจียงชิงหยวนกับเสิ่นเฉิงผิงนั่งรถมาถึงประตูหลังของสำนักศึกษาไป๋อวิ๋น ถนนทั้งสายก็ถูกปิดและควบคุมพื้นที่แล้ว
ทั้งสองหยุดยืนอยู่ตรงหน้าประตูครู่หนึ่ง ก่อนหันมองไปรอบ ๆ โดยไม่รู้ตัว
ครั้งก่อนที่พวกเขามาที่นี่ แม้บริเวณโดยรอบจะมืดสนิท แต่ก็ยังสัมผัสได้ถึงความรกร้างห่างไกลผู้คน
อาจเป็นเพราะตอนนั้นไม่มีใครให้ความสนใจสำนักศึกษาแห่งนี้ เจียงชิงหยวนจำได้ว่าประตูบานนั้นเป็นประตูไม้ ส่วนกุญแจก็เป็นแม่กุญแจที่แทบจะขึ้นสนิมทั้งอัน เพียงออกแรงดึงเบา ๆ ก็เปิดออกได้โดยแทบไม่ต้องพยายาม
แต่ตอนนี้เห็นได้ชัดว่าสถานที่แห่งนี้ได้รับการบูรณะซ่อมแซมใหม่แล้ว
กำแพงถูกก่อให้สูงขึ้น บนสันกำแพงยังฝังเศษแก้วแตกไว้จำนวนมาก