กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 408 — ฝันไปเถอะ!
เสิ่นเล่อซานกระแอมสองครั้ง ก่อนพูดว่า "เอ่อ อย่าให้แม่ไปเลย น้องสาวลูกอุตส่าห์ได้กลับบ้านทั้งที ให้แม่ลูกเขาได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกันหน่อยเถอะ"
พูดแล้วเขาก็สะกิดอู๋ผิง
"เมื่อวานเธอยังบอกว่าจะไปซื้อเสื้อผ้าให้ถงถงสักสองชุดไม่ใช่เหรอ เธออยู่บ้านพาถงถงไปซื้อเสื้อผ้าเถอะ ฉันจะไปเป็นเพื่อนหนิงหนิงเอง"
เพียงได้ยิน อู๋ผิงก็รู้ทันทีว่าตาแก่นี่กำลังคิดอะไรอยู่
เธอเหลือบมองเสิ่นเล่อซานแล้วพูดว่า "ถงถงโตขนาดไหนแล้ว จะยังชอบรสนิยมเลือกเสื้อผ้าของฉันอีกเหรอ เดี๋ยวฉันเหลือเงินไว้ให้เธอสักหน่อย ให้ไปซื้อเองก็แล้วกัน เธอต้องดีใจมากแน่ ๆ ดีใจกว่าให้ฉันไปเป็นเพื่อนเสียอีก"
พูดจบอู๋ผิงก็หันไปบอกเสิ่นหนิงว่า "แม่ไปเก็บของก่อน แล้วเราสองคนไปกัน ไม่ต้องสนใจพ่อ"