กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 315 เธอมีความมุ่งมั่นอันยิ่งใหญ่
แม้จะเลิกสะบัดมือแล้ว แต่หวังหงเหมยก็ยังรู้สึกอึดอัดใจ
เธอก้มหน้าหงอย ๆ แล้วถามว่า "คุณหมายความว่ายังไง? คุณก็ยังโทษว่าฉันตัดสินใจเองโดยพลการใช่ไหม?"
เจียงอวี้สือไม่ได้ตอบคำถามนี้อีก เขารู้สึกว่าหากตอบ เรื่องนี้คงไม่จบลงง่าย ๆ
เขาจึงเป็นฝ่ายเปลี่ยนหัวข้อสนทนา ถามว่า "เรื่องที่หลานจื่อพูดตอนกินข้าวเมื่อกี้ คุณได้ฟังหรือเปล่า?"
"เรื่องอะไร?"
"เธอบอกว่าโรงงานกำลังจะเปิดโรงเรียนภาคค่ำ โดยให้รองผู้อำนวยการโรงงานชุยเป็นผู้รับผิดชอบ"
"ได้ยินแล้ว" หวังหงเหมยพยักหน้า "แต่หลักสูตรนั่นเปิดสอนให้คนงานในโรงงานไม่ใช่หรือ? คนทำงานในโรงเรือนเลี้ยงสัตว์อย่างเรา ต่อให้ไปเรียนก็เอามาใช้ประโยชน์ไม่ได้อยู่ดีนี่?"