กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 293 มาแล้ว ในที่สุดก็มาถึง
ขณะที่เจียงชิงหยวนยังครุ่นคิดอยู่ว่าในรถจี๊ปมีคนนั่งอยู่หนึ่งคนหรือสองคน แม่ชุยก็กล่อมหลานสาวหนิวหนิวจนหลับแล้ว เธอยกเก้าอี้เตี้ยตัวเล็กออกจากบ้านหลุมดิน ขึ้นมาหาที่ที่มีแสงแดดส่องถึงบนพื้นดินแล้วนั่งลง
แสงแดดตอนบ่ายสองโมงกว่าอบอุ่นมาก เมื่อส่องกระทบใบหน้าก็รู้สึกร้อนผ่าว
แม่ชุยถอนหายใจอย่างสบายอารมณ์ เงยหน้าขึ้นเล็กน้อยแล้วหลับตาลง
ตั้งแต่อากาศเริ่มเย็นลง ทุกวันในเวลาประมาณนี้ แม่ชุยจะออกมานั่งตากแดดบนลานโล่ง
นี่เป็นช่วงเวลาแห่งความสุขเพียงไม่กี่อย่างที่เธอมี
เมื่อสัมผัสได้ถึงสายลมอ่อน ๆ ที่พัดผ่านใบหน้าและแสงแดดอันอบอุ่น แม่ชุยก็เริ่มง่วงงุนขึ้นมาเล็กน้อย
ขณะที่แม่ชุยกำลังจะเคลิ้มหลับ จู่ ๆ ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นจากบริเวณไม่ไกล