กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 209 เงินทั้งหมด ฉันออกเอง!
"แล้วราคาที่ประมูลได้จะอยู่ที่เท่าไร?" คนอื่น ๆ ถามขึ้นพร้อมกัน
"ไม่ว่าราคาประมูลจะเท่าไรก็ซื้อ!" เสิ่นเจิ้งเยี่ยซึ่งนั่งฟังลูกหลานหลายคนปรึกษากันอยู่ข้าง ๆ โดยไม่ได้ร่วมออกความเห็น จู่ ๆ ก็พูดขึ้นมาในเวลานี้
เขาตบที่วางแขนของโซฟาแล้วพูดด้วยสีหน้าจริงจังว่า "ขอเพียงช่วยปู่กับย่าของพวกเธอได้ ต่อให้ราคาเท่าไรก็ต้องซื้อ!"
พูดจบเขาก็ถลึงตาใส่ลูกชายแล้วตำหนิว่า "ย่าของพวกเธอดีกับพวกเธอขนาดนั้น อย่าเป็นคนไร้น้ำใจสิ! ลองคิดดูว่าครั้งนี้คนที่ต้องช่วยเป็นใคร!
นั่นคือตาของพวกเธอ เป็นญาติที่สนิทที่สุดของย่าพวกเธอแล้ว!"
เพราะพ่อตัวเองนั่งอยู่ตรงนั้นโดยไม่พูดอะไรมาโดยตลอด สองพี่น้องเสิ่นเล่อซานกับเสิ่นเล่อฟางจึงแทบลืมไปแล้วว่าพ่อยังอยู่ด้วย