กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 182 ทุกสิ่งล้วนมีชะตาลิขิต
เรื่องบุคลากรเดิมทีก็เป็นงานที่ผู้อำนวยการโรงงานรับผิดชอบอยู่แล้ว
ในเมื่อผู้อำนวยการโรงงานหนิวตัดสินใจแล้ว เสิ่นเฉิงผิงย่อมไม่คัดค้าน
ดังนั้นสถานที่รับสมัครคนงานครั้งนี้จึงถูกกำหนดขึ้นระหว่างที่ทุกคนพูดคุยกันตามปกติ
ผู้อำนวยการโรงงานหนิวกลับไปแล้ว แต่เจียงชิงหยวนยังคงนั่งอยู่ตรงนั้น ไม่ยอมลุกขึ้นเสียที
"เป็นอะไรไป?" หลังจากเสิ่นเฉิงผิงเดินไปส่งผู้อำนวยการโรงงานหนิวที่ประตู พอหันกลับมาก็เห็นภรรยานั่งเหม่อลอย จึงอดถามไม่ได้
"สุสานจงเลี่ยอยู่ในมณฑลเป่ยใช่ไหมคะ?" จู่ ๆ เจียงชิงหยวนก็ถามขึ้นมา
เสิ่นเฉิงผิงชะงักฝีเท้า
ตอนนี้สองสามีภรรยาจดจำเนื้อหาข้อมูลทั้งหมดที่หนิงหนิงรวบรวมมาได้อย่างขึ้นใจแล้ว