กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 171 น้ำใจคนที่เปลี่ยนไป
"ทำไมถึงต้องไปชนบทให้ได้ด้วย?"
เจียงชิงหยวนมีคำพูดมากมายอยู่ในใจ แต่กลับไม่รู้จะเริ่มพูดจากตรงไหน
ผ่านไปพักใหญ่ เธอจึงถามออกมาได้เพียงประโยคนี้
แววตาของอันหรานหม่นลงชั่วขณะ
แต่เธอก็กลับมายิ้มได้อย่างรวดเร็ว จับมือเจียงชิงหยวนแล้วพูดว่า "ก็เพื่อตอบสนองนโยบายของประเทศไง ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนก็รับใช้ประชาชนได้เหมือนกันไม่ใช่หรือ?"
เมื่อได้ยินน้ำเสียงที่ฝืนพูดของอันหราน เจียงชิงหยวนก็รู้ว่าเธอคงไม่อยากพูดถึงเรื่องนี้มากนัก จึงพยักหน้าและไม่ถามต่อ
เมื่อเห็นว่าเจียงชิงหยวนเป็นห่วงตัวเอง อันหรานก็รู้สึกซาบซึ้งใจมาก
เธอจูงมือเจียงชิงหยวนเดินต่อไป พลางพูดว่า "ฉันพาเธอเดินชมมหาวิทยาลัยก่อนดีไหม? แล้วค่อยพาไปห้องสมุด