บทที่ 89: ล้วนเป็นภาพลวง

บทที่ 89: ล้วนเป็นภาพลวง

หลินเส่าเวยกับลู่จินเฉินนั่งหันหน้าเข้าหากัน

บนโต๊ะเตี้ยตรงกลาง ธูปในกระถางกำลังปล่อยควันบางลอยอ้อยอิ่ง

ภายในห้องค่อยๆ อบอวลไปด้วยกลิ่นอายสดชื่นละมุน

ฉางหนิงยังคงอยู่บนไหล่ของลู่จินเฉิน เมื่อประสาทสัมผัสทั้งห้ายังไม่ถูกปิดกั้น นางได้กลิ่นนี้แล้วก็รู้สึกปลอดโปร่งสบายใจ

“ลูกแก้วแสงนี้คือสิ่งใด?”

หลินเส่าเวยลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถามออกมา

“...ไม่ทราบ”

ลู่จินเฉินตอบตามจริง

เขาไม่รู้จริงๆ