บทที่ 72: ช่วยข้าอีกครั้ง

บทที่ 72: ช่วยข้าอีกครั้ง

“ตูม!”

สภาวะกระบี่อันน่าสะพรึงทิ้งร่องรอยน่าหวาดหวั่นไว้บนพื้นดิน ฝุ่นควันฟุ้งตลบประหนึ่งหมอก ผู้คนที่ถูกพลังคลุ้มคลั่งกลืนกินถึงกับไม่มีเวลาตอบสนอง

เมื่อฝุ่นควันจางหาย

ผู้คนเบื้องล่างก็ล้มระเนระนาดไปแล้ว

ทว่าอย่างไรพวกเขาก็ยังมีฝีมืออยู่บ้าง ถึงกับยังไม่ตายลงในทันที

เพียงได้รับบาดเจ็บมากน้อยต่างกันไป และนอนร้องโหยหวนอยู่บนพื้น

ฉางหนิงร่อนลงบนพื้นอย่างมั่นคง

นางกวาดตามองอย่างเย็นชา ข้อมือพลิกหมุนเบา ๆ กระบี่ยาวก็วาดเส้นโค้งครึ่งวงขึ้นข้างกายในพริบตา

“ขออภัย ข้าค่อนข้างรีบ”