บทที่ 60: ยอดเขาชิงเหลียน

บทที่ 60: ยอดเขาชิงเหลียน

“หนิงอัน...”

พลังวิญญาณที่แทบจะเอ่อล้นพลันชะงัก ก่อนหดตัวลงด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

เมื่อยามลู่จินเฉินรับร่างที่อ่อนยวบของฉางหนิงไว้ อานุภาพตกค้างซึ่งเต็มไปด้วยไอคลุ้มคลั่งและแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณก็ถูกสะกดลงอย่างสิ้นเชิงแล้ว

เสียงของเขาสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้

พลังวิญญาณในฝ่ามือรวมตัวกันอย่างบ้าคลั่ง ทว่าคราวนี้เห็นได้ชัดว่าอ่อนโยนลงมาก

พลังมหาศาลถูกถ่ายเทเข้าสู่ตันเถียนของฉางหนิงในพริบตา ราวกับพยายามใช้วิธีนี้หยุดยั้งชีวิตที่กำลังเลือนหาย

ความเจ็บปวดที่คิดว่าสงบนิ่งอยู่ในห้วงเวลาอันยาวนานกลับพันเกี่ยวเข้ามาอีกครั้งประหนึ่งหนามร้ายฝังลึกถึงกระดูก

ในชั่วขณะนี้ เขาถึงกับแยกไม่ออก

ว่านี่คืออดีตเมื่อห้าร้อยปีก่อน หรือปัจจุบันในอีกห้าร้อยปีให้หลัง