บทที่ 58: มีเพียงข้า

บทที่ 58: มีเพียงข้า

สายลมพัดผ่านซากปรักหักพัง ก่อเกิดเสียงครวญต่ำ ๆ

พลังวิญญาณสีดำแดงพันรอบตัวกระบี่ ไต่ผ่านหลังมือที่เกร็งแน่นของลู่จินเฉินขึ้นไป

จิตสังหารเข้มข้นในดวงตาของเขากลับเกิดรอยร้าวขึ้น หลังคำพูดของฉางหนิงสิ้นสุดลง

“เสี่ยวลู่ อย่าวู่วาม!”

น้ำเสียงของต้าหวงไร้ความกวนประสาทอย่างที่เคยเป็นโดยสิ้นเชิง เหลือเพียงความตึงเครียดและระแวดระวังที่ปิดบังไม่มิด

มีเพียงมันเท่านั้นที่รู้ว่าภาพตรงหน้ากระตุ้นลู่จินเฉินมากเพียงใด

มิติข้างกายพลันฉีกออกเป็นรอยดำสายหนึ่ง

ต้าหวงรู้สึกทันทีว่าร่างของตนลอยขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ เพียงชั่วพริบตาก็ถูกโยนเข้าไปด้านในแล้ว

“เสี่ยวลู่!”