บทที่ 56: มหาสงครามทายาทเทพ

บทที่ 56: มหาสงครามทายาทเทพ

ทุกคนรีบโคจรพลังวิญญาณทั่วร่างซ้อนทับกันเป็นชั้นๆ เพื่อป้องกันตัว ร่างกายเกร็งแน่น สีหน้าของแต่ละคนพลันย่ำแย่ลง

บริวารเทพมลทินที่แม้แต่เจียงลั่วชิงยังรับมือไม่ได้งั้นหรือ?

ความหมายของเรื่องนี้ย่อมไม่ต้องอธิบายให้มากความ

เงามรณะขยายใหญ่ขึ้นอย่างไร้ขอบเขตในพริบตา วนเวียนอยู่ในใจของแทบทุกคน

“พวกเจ้ารีบออกไปเสีย!”

เสียงร้อนรนของเจียงลั่วชิงดังมา ท่ามกลางแรงปะทะและการโอบล้อมของหมอกดำ พลังของนางถูกกัดกร่อนซ้ำแล้วซ้ำเล่า

แสงสีทองอันศักดิ์สิทธิ์ค่อยๆ มืดหม่นลง แม้แต่เงาร่างนั้นก็ยังถูกย้อมด้วยเงาทมิฬเข้มข้น

เพราะอย่างไรเสีย กาลเวลาก็ล่วงเลย ผู้คนจากวันวานก็จากไปแล้ว

นาง...ย่อมไม่เหมือนเมื่อครั้งนั้นอีกแล้ว