บทที่ 50: ไร้มลทิน (สองตอนรวมกัน)

บทที่ 50: ไร้มลทิน (สองตอนรวมกัน)

ลู่จินเฉินหลังฟื้นความทรงจำกลับปลดปล่อยนิสัยหยิ่งผยองไม่อยู่กับร่องกับรอยออกมาแล้ว

คราวนี้ฉางหนิงกลัวถูกฟันตายด้วยกระบี่จริงๆ นางเสียใจอย่างยิ่งที่เมื่อครู่ไม่วิ่งให้ไกลกว่านั้นอีกสักหลายก้าว

ยามนี้ขาของนางอ่อนแรงจนแทบยืนไม่ไหว ต่อให้คิดจะหนีก็วิ่งไม่ออกแล้ว

ลู่จินเฉินกะพริบร่างวูบเดียวก็มาปรากฏตรงหน้านาง

“ศิษย์พี่ ข้าเป็นคนดีนะ อย่าฆ่าข้าเลย!”

ฉางหนิงยกมือทั้งสองข้างขึ้น พยายามทำท่าขอความช่วยเหลือเพื่อเอาตัวรอด

“หึ”

เหนือศีรษะคล้ายมีเสียงหัวเราะเยาะเบาๆ ดังขึ้น นางรู้สึกว่าร่างของตนถูกยกขึ้นกลางอากาศอย่างฉับพลัน

ต้าหวง สุนัขร่วมชะตากรรมของนาง ก็ถูกยกขึ้นพร้อมกันด้วย