กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 46: ชั่วชีวิตนี้มิได้พบกันอีก
“มดปลวกขั้นหนึ่งตัวเล็กกระจ้อยร่อย กล้ากล่าววาจาโอหังถึงเพียงนี้!”
ตรงโต๊ะริมหน้าต่างชั้นล่าง บุรุษวัยกลางคนไว้หนวดเคราสั้นแค่นเสียงหัวเราะเย็นเยียบ จอกสุราในมือพลันแตกละเอียด
ฉางหนิงคิ้วกระตุก
ไม่สิ นางไม่คิดเลยว่าคนทั้งโรงเตี๊ยมจะเป็นพวกสมรู้ร่วมคิดกันหมด!
ใครจะรู้ว่าภายในนี้มีคนของเทพมลทินอยู่หรือไม่
เวลานั้นเอง บุรุษสวมอาภรณ์หรูหราร่างกำยำ ใบหน้าเจ้าเล่ห์ผู้หนึ่งก็รีบเดินออกมาจากหลังเคาน์เตอร์
เขาคือเถ้าแก่โรงเตี๊ยมแห่งนี้
เขารีบมายืนตรงกลาง พลางประสานมือคำนับซ้ำแล้วซ้ำเล่า
“เซียนอาจารย์ทุกท่าน ความปรองดองนำพาทรัพย์สิน ความปรองดองนำพาทรัพย์สิน! ข้าน้อยทำการค้าเล็ก ๆ ขอทุกท่านโปรดเห็นใจด้วย!”