บทที่ 40: ยิงมันให้พรุนเป็นเม่น

บทที่ 40: ยิงมันให้พรุนเป็นเม่น

ฉางหนิงยังคงเลือกออกจากเมือง

สถานการณ์ในนครหานหยางตอนนี้พิเศษยิ่ง ไม่อาจลงมือใช้กำลังได้

ลู่จินเฉินจึงไม่อาจแสดงฝีมือได้เต็มที่ในสถานที่แห่งนี้

พูดไปแล้วก็ช่างเหมือนเรื่องผีสางเสียจริง

คนของเทพมลทินก่อความวุ่นวายอยู่ทั่วเมือง ไม่เห็นซ่งชีอวี้จัดการพวกมันเลย แต่พอคนของฝ่ายเราลงมือ เขากลับมาถึงทันที

บัดซบเอ๊ย

เจ้าคนแซ่ซ่งนี่คงไม่ใช่สายลับจริง ๆ กระมัง?

“เหตุใดจึงไม่เดินต่อ?”

ต้าหวงนอนขดอยู่ในอ้อมแขนของฉางหนิง ครั้นเห็นนางยืนนิ่งอยู่กับที่ จึงเอ่ยเตือนด้วยความสงสัย