บทที่ 37: เกมไม่มีอยู่อีกแล้ว

บทที่ 37: เกมไม่มีอยู่อีกแล้ว

“แค่กๆๆ...”

ลู่จินเฉินเพิ่งจิบน้ำชาเข้าปาก ก็สำลักขึ้นมาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

ดูจากบันทึกแล้ว เขาน่าจะออกไปเพียงราวสองยาม

หนิงอันทำเรื่องมากมายถึงเพียงนี้ในเวลาอันสั้นได้อย่างไร?

แล้วเหตุใดจึงมีคนตระกูลเยี่ยนด้วย?

“เฮ้อ ต่อให้ข้าเล่าให้เจ้าฟัง เจ้าก็จำไม่ได้หรอก”

ต้าหวงหมอบอยู่บนโต๊ะ แกว่งหางอย่างเกียจคร้าน พลางเตือนเขาด้วยความหวังดี

“จำเซี่ยกุยกับเยี่ยนปู้ตู้ไว้ก่อน ไว้ค่อยไปถามนาง”

ท่าทีที่หนิงอันมีต่อคนทั้งสอง ทำให้มันรู้สึกราวกับนางคุ้นเคยกับพวกเขามาตั้งแต่แรกพบ