บทที่ 20: ทลายขุนเขา

บทที่ 20: ทลายขุนเขา

นครหานหยางจมอยู่ในราตรีกาล

เงาร่างบุรุษหนึ่งสตรีหนึ่งร่อนลงยังเขตตะวันตกของเมือง

บนแผ่นหลังของเด็กหนุ่มสะพายดาบยาวสีเงินขาว ส่วนด้านหลังเอวของสตรีวัยกลางคนข้างกายห้อยดาบสั้นคู่หนึ่ง

ทั้งสองเดินทางมาด้วยกัน พลางมุ่งหน้าไปยังเรือนหลังหนึ่งซึ่งอยู่ไม่ไกล

“แย่แล้ว น้าเฉิน มีคนมาถึงก่อนเรา”

เมื่อเด็กหนุ่มมาถึงบริเวณใกล้เคียงและสัมผัสรับรู้ชั่วครู่ เขาก็ขมวดคิ้วอย่างอดไม่ได้

“เรื่องการประชุมพันธมิตรในครั้งนั้น ทุกคนต่างรู้ดี สิ่งของที่ตระกูลเยี่ยนทิ้งไว้ย่อมมีผู้หมายปองไม่น้อย”

ทว่าสตรีวัยกลางคนกลับมีสีหน้าสงบนิ่ง น้ำเสียงแฝงด้วยความหมายตักเตือนอยู่หลายส่วน

“ในเมืองห้ามลงมืออยู่แล้ว นายน้อย เพียงรอให้สมบัติล้ำค่าปรากฏ แล้วให้มันยอมรับผู้ใดก็เท่านั้น”