บทที่ 11: พิภพจิ่วเซียว

บทที่ 11: พิภพจิ่วเซียว

ก่อนที่ลู่จินเฉินจะเอ่ยคำถามสุดคลาสสิกนั้นออกมา

ประมุขสำนักก็ชิงลงมือก่อน

“ฉีหมิน”

“อีกอย่าง อย่าถามข้าอีกว่าเหตุใดข้าจึงแก่ถึงเพียงนี้”

ช่างมีอารมณ์ขันเสียจริง

เพิ่งลงจากเขาก็เห็นคนชราแสดงความสามารถเสียแล้ว

สายตาของประมุขสำนักกวาดมองระหว่างคนสองคนกับสุนัขหนึ่งตัวครู่หนึ่ง ก่อนหยุดลงที่ลู่จินเฉิน

“เจ้าพาเด็กสาวผู้นี้ลงจากเขาด้วยหรือ? เอาจริงหรือ?”

สีหน้าของลู่จินเฉินยังคงเย็นชาเช่นเดิม