บทที่ 129: แต่มีข้อแม้ ฉันต้องได้กินเป็นคนแรก

บทที่ 129: แต่มีข้อแม้ ฉันต้องได้กินเป็นคนแรก

ตอนนี้ ลูกเรือทุกคนต่างกลืนน้ำลายอย่างอดไม่ได้

ยังไงเสิ่นเหยียนก็ขึ้นเรือตอนเกิดอุบัติเหตุเรืออับปาง ต่อให้พวกเธอจับเขาขังไว้ ก็ไม่มีใครสืบสาวมาถึงพวกเธอได้

แถมบนเรือยังมีผู้ชายอยู่คนหนึ่ง เป็นผู้ชายที่หน้าตาดีขนาดนี้ แถมยังปล่อยให้พวกเธอเล่นด้วยได้ตามใจ!

แค่คิดก็ทำให้หายใจถี่ขึ้นมาแล้ว...

พวกเธอทำงานกลางทะเลทุกวัน หลายเดือนติดกันยังแทบไม่ได้เจอผู้ชายสักครั้ง

ถ้าจับผู้ชายที่สวยจนแทบไร้ที่ติคนนั้นขังไว้บนเรือลำนี้ได้จริงๆ ชีวิตหลังจากนี้ก็มีอะไรให้น่าตั้งตารอแล้วไม่ใช่เหรอ?!!