กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 125: เชี่ย! เธอเป็นหมาหรือไง!! มาเลียฉันทำไม!!
เสียงพูดคุยดังแว่วเข้าหูเสิ่นเหยียน
“เมื่อคืนเธอได้ยินเสียงอะไรบ้างไหม?”
หญิงคนหนึ่งในชุดทำงานสีส้มเหลืองถามหญิงอีกคนที่แต่งตัวเหมือนกัน
ผิวของทั้งคู่ไม่ได้ดีนัก เพราะต้องตากแดดตากลมบนเรือทุกวัน ผิวหยาบกร้านบ้างก็เป็นเรื่องปกติ
“ได้ยินสิ ขนาดหน่วยยามฝั่งยังออกปฏิบัติการเลย ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น”
พอเสียงฝีเท้าของทั้งคู่ห่างออกไป เสิ่นเหยียนถึงกล้าแอบโผล่หน้าออกมา
เมื่อแน่ใจว่าแถวนั้นไม่มีใคร เสิ่นเหยียนก็รีบเดินไปในทิศตรงข้ามกับสองคนนั้น