บทที่ 105: นายลองดูก็ได้ เพื่อนนักเรียนเสิ่นเหยียนของฉัน~

บทที่ 105: นายลองดูก็ได้ เพื่อนนักเรียนเสิ่นเหยียนของฉัน~

ก็จริง นอกจากซูจิ้นแล้ว ยังมีใครมีกุญแจเปิดประตูได้อีกล่ะ?

เสียงฝนด้านนอกหน้าต่างยังคงดังต่อเนื่อง ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลงแม้แต่น้อย

พอคิดว่าฝนตกหนักขนาดนี้ เสื้อผ้าของซูจิ้นก็คงเปียกไปหมดแล้ว เขาจึงลุกจากเตียงไปหยิบผ้าเช็ดตัว ตั้งใจจะช่วยเช็ดน้ำฝนให้เธอก่อน

“ฉันเอาผ้าเช็ดตัวมาให้”

แต่เสิ่นเหยียนถือผ้าเช็ดตัวเดินมาถึงหน้าประตูได้ไม่นาน ก็รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง

คนที่ยืนอยู่หน้าประตูไม่ใช่ซูจิ้นเลยสักนิด!!

ตอนนี้ตัวของกู้ชิงเสวี่ยเปียกโชกไปทั้งตัว แม้แต่โครงร่างของชุดชั้นในสีดำก็ยังมองเห็นราง ๆ...