บทที่ 61: นายบอกว่าเธออุ้มนายขึ้นมาทั้งตัวงั้นเหรอ.....

บทที่ 61: นายบอกว่าเธออุ้มนายขึ้นมาทั้งตัวงั้นเหรอ.....

พอมาถึงเตียง เสิ่นเหยียนเพิ่งคิดจะจัดผ้าห่ม ก็ถูกซูจิ้นมุดเข้ามากอดแน่นอีกครั้ง

ราวกับมีเพียงไออุ่นและกลิ่นหอมจาง ๆ จากตัวเสิ่นเหยียนเท่านั้น ที่จะช่วยบรรเทาความกระวนกระวายและความพึ่งพาที่ซูจิ้นมีต่อเขาในตอนนี้ได้

ตั้งแต่เด็กจนโต เธอไม่เคยพึ่งพาใครเลย แม้แต่พ่อแม่ของตัวเอง หลังจากเรื่องนั้น เธอก็ไม่ไว้ใจพวกเขาอีก

จนถึงตอนนี้แทบไม่ได้ติดต่อกันแล้วด้วยซ้ำ

เพราะเธอเข้าใจดีว่า บนโลกใบนี้ นอกจากตัวเธอเองแล้ว ก็ไม่มีใครสักคนที่คู่ควรให้เธอไว้ใจ

กระทั่งเสิ่นเหยียนปรากฏตัวขึ้น เธอก็ไม่อาจควบคุมตัวเองให้ถอยห่างจากเขาได้เลย