บทที่ 43: ไม่ได้ แพงเกินไปแล้ว ซูจิ้น ฟังฉันหน่อยได้ไหม?

บทที่ 43: ไม่ได้ แพงเกินไปแล้ว ซูจิ้น ฟังฉันหน่อยได้ไหม?

ทันทีที่เสิ่นเหยียนผลักประตูเดินออกมา ซูจิ้นก็เบนสายตาไปมองเขา

แต่เพียงแวบเดียว ซูจิ้นก็ถึงกับชะงักไปทั้งตัว

แม้แต่พนักงานแคชเชียร์สาวเอง พอหันมาเห็นเสิ่นเหยียนก็ชะงักไปเหมือนกัน

ใบเสร็จในมือแทบถือไว้ไม่อยู่

“เป็นไงบ้าง? โอเคไหม?”

เสิ่นเหยียนเดินมาหยุดตรงหน้าซูจิ้น เห็นเธอจ้องเขานิ่ง ๆ จึงยื่นมือไปโบกตรงหน้าเธอ

“ซูจิ้น? ซูจิ้น?”

จนกระทั่งเสิ่นเหยียนเรียกเป็นครั้งที่สอง ซูจิ้นถึงเพิ่งได้สติกลับมา

“ดูดีมาก”