บทที่ 27: ไม่จำเป็นต้องร้องไห้เพียงเพราะดอกไม้ไม่ได้เป็นของเรา

บทที่ 27: ไม่จำเป็นต้องร้องไห้เพียงเพราะดอกไม้ไม่ได้เป็นของเรา

“บ้าเอ๊ย! ในที่สุดก็เลิกเรียนสักที...”

เสิ่นเหยียนฟุบตัวลงกับโต๊ะทั้งร่าง ดวงตาเหม่อลอยไร้ชีวิตชีวา ราวกับสูญเสียสีสันทั้งหมดไปแล้ว

เขาไร้เดียงสาเกินไปจริง ๆ ที่แท้การเรียนที่มหาวิทยาลัยนครจิงก็เล่นมือถือไม่ได้เลย

เดิมทีเขาคิดว่าด้วยพื้นฐานจากการเรียนปริญญาตรีทั่วไปมาสี่ปี ต่อให้ไม่ตั้งใจก็ยังสอบผ่านได้สบาย ๆ