กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 124 ถึงเมืองผิงชิ่ง
ในตอนแรกฉินสือหลานเองก็ไม่เข้าใจ ว่าชื่อฮวาอิ่งกับฮวาเจี่ยสองชื่อนี้มีอะไรแตกต่างกัน
จนกระทั่งเถ้าแก่หอเสียงชิ่งได้รับตำรับอาหารมาอีกหลายอย่าง ในนั้นมีหอยตลับผัดกระเทียม หอยตลับผัดเผ็ด...
ตอนที่อิ่งเจี่ยได้กินอาหารเหล่าอาศัยตอนนั้น ใบหน้าที่มักจะไม่แสดงอารมณ์ใดๆ ก็เขียวคล้ำขึ้นมา
วันรุ่งขึ้นเขาก็เก็บสัมภาระแล้วควบม้าเร็วหนีไป
“ข้าจำได้ว่าหอชั่งเว่ยในนครหลวงก็เป็นเจ้าที่เปิด”
ดวงตาของฉินสือหลานเป็นประกาย รีบพยักหน้ารัวๆ ไม่หยุด
“โฉนดที่ดินของหอชั่งเว่ยข้าเก็บไว้ที่นครหลวง อีกเดี๋ยวข้าจะให้คนนำไปส่งที่จวนโหวหย่งผิง!”
เจียงอินกวาดสายตามองเขาปราดหนึ่ง “ไม่ต้องแล้ว”