กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 115 ไม่ยอมสยบให้ ก็ต้องตาย
หลิ่วเยี่ยนหรานทอดสายตามองจวนอ๋องอันกว้างใหญ่ ทว่าในใจกลับบังเกิดความโดดเดี่ยวระลอกแล้วระลอกเล่า
คนที่นางเคารพรักและพึ่งพิงมากที่สุดได้จากไปแล้ว นางยังจะอยู่ในจวนอ๋องไปเพื่อสิ่งใด?
“ข้าไม่ชอบที่นี่”
หลิ่วเยี่ยนหรานก้มสายตาลง
ที่นี่แบกรับความทรงจำอันเจ็บปวดของนางไว้มากมายเหลือเกิน ยามนี้แม้นาทีเดียว นางก็ไม่อยากย่างกรายเข้ามาที่นี่อีก
“เช่นนั้นต่อไปเจ้าคิดจะทำสิ่งใด?”
หลิ่วเยี่ยนหรานมองฝูงนกบนท้องฟ้า พึมพำกล่าว “ข้าอยากเป็นหมอพเนจร...”
ยามปกติข้าเองก็อ่านตำราแพทย์ ยามว่างยังเคยเป็นเด็กฝึกงานในโรงหมอ ทั้งยังได้เรียนรู้จากผู้อาวุโสกุ่ยมาไม่น้อย