ตอนที่ 472 สองราชันสิ้นชีพไปด้วยกัน

ตอนที่ 472 สองราชันสิ้นชีพไปด้วยกัน

ควันและเพลิงสงครามบนภูเขาเป่ยกงจางหายไปจนหมดในที่สุด

ยอดเขาสูงตระหง่านเสียดฟ้านั้นราวกับเพิ่งถูกเพลิงสวรรค์แผดเผา

ก้อนหินผืนใหญ่ไหม้เกรียมแตกระแหง ตั้งแต่ช่วงเอวเขาลงไปมีแต่รอยแยกที่ลึกจนมองไม่เห็นก้นเขาทั่วทุกหนแห่ง ภูเขาทั้งลูกไม่ต่างอะไรกับหม้อดินเผาที่แตกกระจายแล้วถูกจับมาปะติดปะต่อกันไว้อย่างทุลักทุเล

ในอากาศคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นไหม้เกรียมและคาวเลือด ปนเปกับกลิ่นดินและหญ้าไม้ที่มอดไหม้จนชวนให้คลื่นเหียน

ธงรบขาดวิ่นร่วงเกลื่อนกลาดอยู่บนไหล่เขา

แสงอาทิตย์อัสดงสาดส่องลงบนภูเขาที่เต็มไปด้วยร่องรอยแหลกลาญ ย้อมให้ยอดเขาทั้งลูกกลายเป็นสีแดงคล้ำ ราวกับเลือดที่แห้งกรัง

ตอนจบนั้นน่าอนาถเสียยิ่งกว่าที่ทุกคนคาดไว้