ตอนที่ 309 ตะลึงลาน!

ตอนที่ 309 ตะลึงลาน!

ไกลออกไปตรงชายป่าดงดิบ

พยัคฆ์ขาวตัวหนึ่งทั้งตัวขาวราวหิมะ กระโจนออกมาจากพุ่มไม้

ตัวมันไม่ใหญ่โตนัก ยาวแค่ราวหนึ่งจั้ง

แต่พลังกดดันนั้นกลับเหมือนกษัตริย์เสด็จลงมา มองโลกทั้งใบอย่างเหยียดหยาม

ขนของมันชูตั้งทุกเส้นเหมือนเข็มเงิน

ในดวงตาของมันเต็มไปด้วยไอสังหาร เหมือนดาบสองเล่ม

สี่อุ้งเท้าของมันเหยียบอยู่กลางอากาศ ทุกย่างก้าวทิ้งรอยแสงจาง ๆ ไว้ในอากาศ

บนหลังพยัคฆ์ขาวมีคนหนึ่งนั่งอยู่

หลินเฟิงตาสว่างวาว เต็มไปด้วยความโกรธและความร้อนใจไม่สิ้นสุด ในมือถือหอกเจ็ดพิฆาตเงินขาวที่ได้มาจากสุสานใหญ่