ตอนที่ 290 เจ็ดพิฆาตเงินขาว ขั้นที่เจ็ด

ตอนที่ 290 เจ็ดพิฆาตเงินขาว ขั้นที่เจ็ด

หลินเฟิงร้องเรียก “ผู้เฒ่าไป๋” อยู่ข้างๆ ตั้งหลายคำ กว่าผู้เฒ่าไป๋จะได้สติกลับมา

เสียงของมันแหบแห้งไปบ้าง เหมือนยังไม่อยากยอมรับความจริงข้อนี้เท่าไร

“เจ้าเด็กนี่... ในอกเสื้อเจ้าพกอะไรไว้?”

หลินเฟิงตบหัวตัวเองเบาๆ แล้วล้วงกล่องผ้าไหมกล่องนั้นออกมาจากอกเสื้อเปิดดู

ข้างในเป็นเม็ดยากลมเกลี้ยง กลิ่นหอมฟุ้งตลบ แค่สูดดมก็ทำให้รู้สึกสดชื่นปลอดโปร่งไปทั้งตัว

ผู้เฒ่าไป๋มองปราดเดียวก็จำได้ พลางพูดเสียงเบา “ยาตี้หยวน”

มันยื่นจมูกเข้าไปใกล้ สูดดมดู ตาพญามังกรหรี่ลงเล็กน้อย

“ระดับดูท่าจะไม่เลว อย่างน้อยก็หลอมมาจากเนื้อไท่ซุ่ยระดับหก แถมยังใส่ของดีมาเต็มที่”

“แต่ก็ยังสู้ตัวไท่ซุ่ยที่พวกเราเลี้ยงไว้ที่นี่ไม่ได้อยู่ดี”