ตอนที่ 273 ขัดเกลาโลหิตสมบูรณ์

ตอนที่ 273 ขัดเกลาโลหิตสมบูรณ์

กลางลานฝึก หลินเฟิงยืนถือทวนอยู่

ลมฤดูใบไม้ร่วงพัดมาจากทุกทิศ พัดผ่านชายเสื้อของเขา พัดผ่านเส้นผม และพัดผ่านความเละเทะที่เกลื่อนพื้น

หินอิฐแตกกระจาย ดินถูกพลิกขึ้น หลุมตื้นลึกไม่เท่ากันราวกับรอยที่อุกกาบาตตกกระแทก กระจายเต็มลาน

นั่นคือร่องรอยที่เขาเพิ่งฝึกทวนทิ้งไว้

ไม่ยับยั้งเลยสักนิด

เขาหลับตายืนอยู่ตรงนั้น ราวกับหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับลมรอบตัว

แสงแดดสาดลงบนตัวเขา ชุบเกราะสีเงินขาวนั้นด้วยทองอ่อน ๆ

ลมหายใจของเขาสม่ำเสมอและยาวนาน อกขยับขึ้นลงเล็กน้อย ทุกครั้งที่สูดลมหายใจราวกับกำลังก้องกังวานกับฟ้าและดิน

แล้วเขาก็ขยับ