กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 243 รีบหนีกันเถอะ
พอทุกคนกลับไปหมดแล้ว ผู้เฒ่าเฟ่ย หลี่มู่หรง จ้าวเฉิงอัน และจ้าวชิงหว่านทั้งสี่คน ก็พากันย้ายไปยังสวนหลังบ้านอันร่มรื่น เต็มไปด้วยเสียงนกร้องและกลิ่นหอมของดอกไม้
มีทั้งศาลา หอเรือน หินจำลอง ธารน้ำไหล ดอกล่าเหมยหลายต้นกำลังเบ่งบานเงียบๆ ส่งกลิ่นหอมจางๆ อบอวลไปทั่วบริเวณ
ผู้เฒ่าเฟ่ยยืนเอามือไพล่หลังอยู่ในศาลา พลางทอดสายตามองฝูงปลาแหวกว่ายในสระน้ำ นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง
จากนั้นเขาก็หันกลับมามองจ้าวเฉิงอัน
“เจ้าหนู เจ้ายังอ่อนหัดเกินไป กำราบคนพวกนั้นไม่อยู่หรอก”
น้ำเสียงของเขาฟังดูราบเรียบ แต่แฝงไปด้วยความจัดเจนโลกของผู้ที่ผ่านชีวิตมามาก
“คนพวกนั้นเขี้ยวลากดินกันทั้งนั้น ใช่ว่าจะไร้ความสามารถ ตรงกันข้าม ฝีมือพวกเขาร้ายกาจมากทีเดียว”