ตอนที่ 230 นางเซียนร่วงสู่แดนดิน

ตอนที่ 230 นางเซียนร่วงสู่แดนดิน

ตอนที่หลินเฟิงวิ่งหนีออกมาจากสุสานโบราณ ขอบฟ้าก็เริ่มสว่างรำไรแล้ว

ลมเช้าพัดผ่านป่าเขามากระทบผิวเปลือยเปล่าของเขาจนรู้สึกเย็นยะเยือก

เขาก้มมองตัวเอง ร่างกายล่อนจ้อน ไม่มีเสื้อผ้าติดตัวสักชิ้น

เขาขบฟันแน่น ไม่สนใจอะไรอีกต่อไป เร่งฝีเท้าวิ่งตะบึงตรงไปยังทิศทางของอำเภอซื่อสุ่ย

แสงเช้าสลัวราง หมอกหนาปกคลุมทั่วผืนป่า

ความเร็วของเขาเร็วเหลือเชื่อ ราวกับเงาเลือนรางที่พาดผ่านยอดไม้และข้ามสันเขาไป

แต่พอเพิ่งข้ามเนินเขามาลูกหนึ่ง กำลังมองเห็นอำเภอซื่อสุ่ยอยู่ตรงหน้า

ร่างสองร่างก็ปรากฏขึ้นบนทางเดินบนเขาข้างหน้า