ตอนที่ 211 ปราณพยัคฆ์ขาวธาตุทองเกิง

ตอนที่ 211 ปราณพยัคฆ์ขาวธาตุทองเกิง

เขตเป่ยผิง บนถนนหลวง

ลมหนาวช่วงปลายฤดูใบไม้ร่วงพัดพาใบไม้แห้งหมุนวนไปตามถนนอันเงียบเหงาว่างเปล่า

ร้านค้าสองข้างทางส่วนใหญ่ปิดประตูเงียบ มีเพียงไม่กี่ร้านที่ยังเปิดอยู่ เถ้าแก่ก็เอาแต่นั่งคุดคู้อยู่หลังโต๊ะคิดเงิน สัปหงกงัวเงีย

คนสองคนเดินอยู่บนถนน ช่างดูขัดกับบรรยากาศอันวังเวงของฤดูใบไม้ร่วงนี้เหลือเกิน

คนหนึ่งเป็นชายชรา อีกคนเป็นเด็กหนุ่ม

ชายชราสวมชุดคลุมยาวสีเทามอมแมม ผมหงอกขาวประปราย หน้าตาธรรมดาชนิดที่กลืนหายไปในฝูงชนได้ทันที

เขาเดินไม่ช้าไม่เร็ว หลังงุ้มนิดๆ ดูไม่ต่างจากคนแก่ทั่วไปที่นั่งตากแดดอยู่ริมทาง

แต่เด็กหนุ่มข้างกายเขากลับสะดุดตา จนใครเห็นก็ต้องเหลียวมองซ้ำ