กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 176 เสือลาย หวงเทียนปัง
ลึกเข้าไปในภูเขา ข้างนอกถ้ำแห่งหนึ่งที่ซ่อนตัวอยู่
เด็กหนุ่มผิวคล้ำคนหนึ่งหมอบอยู่บนกิ่งไม้ใหญ่ต้นหนึ่งอย่างระมัดระวัง ตัวแทบกลืนไปกับเปลือกไม้
สายตาหยางอวิ๋นคมกริบเหมือนเหยี่ยว จ้องเขม็งไปที่ปากถ้ำเบื้องล่างที่ถูกหิมะปกคลุมไปครึ่งหนึ่ง
เขาสังเกตร่องรอยบนพื้นอย่างละเอียด
รอบปากถ้ำมีรอยเท้าใหม่ แม้จะถูกหิมะใหม่กลบไปเกือบครึ่ง แต่ยังพอมองออก
ยังมีมูลสัตว์อยู่อีก แข็งเป็นก้อนน้ำแข็ง ส่งกลิ่นคาวอ่อน ๆ ออกมา
ลมยังพัดออกมาจากในถ้ำเป็นระยะ ๆ ขึ้นลงเป็นจังหวะ สม่ำเสมอมาก
นั่นไม่ใช่ลม แต่เป็นสัตว์ตัวมหึมาที่กำลังหายใจ
จากร่องรอยพวกนี้ หยางอวิ๋นตัดสินว่า สัตว์อสูรในถ้ำน่าจะบาดเจ็บสาหัสพอสมควร และยังไม่ทะลุถึงระดับเจ็ด