ตอนที่ 157 ทุกอย่างสงบลง กลับอำเภอซื่อสุ่ย

ตอนที่ 157 ทุกอย่างสงบลง กลับอำเภอซื่อสุ่ย

หลินเฟิงนอนแช่อยู่ในถังไม้ทั้งตัวระบมไปหมด ไอน้ำร้อนลอยฟุ้ง กลิ่นยาหอมตลบอบอวล

ตาแก่นั่นลงมือหนักจริง ๆ

ดูเผิน ๆ เหมือน “ชี้แนะ” แต่จริง ๆ ทุกท่าเจ็บจนเขาขบฟันหน้าเบี้ยว

ถึงจะได้เรียนรู้อะไรไปไม่น้อย แต่ราคาที่ต้องจ่ายก็แพงเกินไปหน่อย

กล้ามเนื้อทุกส่วนในร่างกายประท้วงกันไปหมด แม้แต่จะยกมือยังไม่มีแรง

หลิ่วหรูเยียนนั่งอยู่ข้างถังไม้ ใช้ผ้าเปียกค่อย ๆ เช็ดรอยช้ำที่ไหล่เขา ดวงตาเต็มไปด้วยความเจ็บใจแทน

“คุณลุงแกก็จริง ๆ เลย ลงมือไม่รู้จักหนักเบา...” นางพึมพำเบา ๆ

หลินเฟิงยิ้มขื่น “ท่านเป็นยอดฝีมือ ได้รับคำชี้แนะจากท่านก็เป็นวาสนาของข้าแล้ว”